Langharig tuig

Samen met Rian, mijn jongste zoon, vertrok ik op zondagmiddag 8 juli naar de Roode beek.
Dit is een waterloop welke ontspringt in de brunssummerheide en bestaat uit een aantal kleine zijbeken de Merkelbeeker beek (Merkelbeek), de Ruuscherbeek en de Duitse Rodebach. Een groot deel is overkluisd en vormt een van de drie belangrijkste beekdalen van limburg. Gelukkig is een gedeelte van de overkluisde beek in Schinveld weer blootgelegd zodat de beek weer zichtbaar is.
(Bron: wikipedia)
Dit grensoverschrijdende gebied vormt samen met de brunssummerheide en de schinveldse bossen een prachtig natuurgebied waar het goed toeven is.

Ons vertrekpunt is de Roode Beek in schinveld wat prachtig gelegen is aan de nieuwe visvijver.
Rian had al meteen oog voor de grote vissen en de vogels bij de vijver. Met name de jongen eendjes trokken zijn aandacht. Met een smile van oor tot oor genoot hij zichtbaar van de omgeving en de dieren. Nog voor we vertrokken kwam er een regenbui ons welkom heten in schinveld. Gelukkig konden we schuilen in de gezellige accomodatie bij de vijver die tevens dienst doet als info-centrum van het gebied bij de schinveldse bossen.
Uiteindelijk was de bui voorbij en intussen was de groep voor de excursie "langharig tuig" compleet. In een klein groepje van 7 à 8 man vertrokken we onderbegeleiding van een gids richting de bossen.
Rian was al meteen op zoek naar de hoofdpersonen van deze zoektocht. Overal waar hij maar keek zag hij bruine gestalten en riep daar loopt er een. Helaas bleek dit telkens vals alarm. De spanning nam een loopje met zijn verbeelding. Tjonge nu maar hopen dat we ze echt te zien krijgen. Wat zou dat een teleurstelling voor hem zijn.
Gelukkig werd zijn aandacht al vlug afgeleid door de gids. "Van wie zijn deze sporen", vroeg ze aan Rian. Een koe riep hij enthousiast. Ja ze waren dicht in de buurt volgens de gids. En ja hoor, honderd meter verderop lagen ze rustig te grazen. Niet lang daarna stonden wij oog in oog met de SCHOTSE HOOGLANDERS.
De ogen van Rian werden alsmaar groter. "Wat zijn ze groot", fluisterde hij. Inderdaad, wat een imposante verschijning met hun enorme horens.
Op nog geen vijftien meter van ons vandaan lagen ze rustig te herkauwen en keken ons ongestoord aan. Dichterbij was niet mogelijk want het zijn en blijven wilde dieren. Zeker omdat er ook kalveren bij waren zou dat zeer gevaarlijk zijn. Zonder gids waren wij ook nooit zo dichtbij gegaan. Rian en ik waren in onze nopjes en na een kwartiertje vervolgden wij onze weg door de schinveldse bossen.
Dat het een grensoverschrijdend natuurgebied is werd al snel duidelijk want na enkele minuten wandelen stonden we bij de grensovergang van duitsland. Prachtig hoe de natuur zich niets aantrekt van onze denkbeeldige grenzen.
Helaas voor Rian kwamen we geen hooglanders meer tegen maar de natuur was er niet minder mooi om. Door de grote hoeveelheid regen van de afgelopen dagen waren de wijngaardslakken in grote getalen aanwezig
Ons avontuur zat er bijna op rest nog dat de weergoden ons toch nog even een flinke douche trakteerden. Gelukkig waren we goed voorbereid en bleef ons een nat pak bespaard. De voeten kwamen er iets minder gunstig vanaf.
Rian kon er wel om lachen en vond de waterplassen zeer aantrekkelijk. Bij ons beginpunt bedankten wij de gids, en zij ons voor de aandacht, en namen we afscheid van elkaar.
Weer een prachtig avontuur en herinnering rijker vertelde Rian die avond voor het slapen gaan nog enthousiast over zijn ontmoeting met dit "langharig tuig".