Schateiland

Er was eens..... lang, lang geleden en ver, heel ver hier vandaan een schateiland. Hier speelden kinderen vrij in de natuur. Het eiland was bevolkt met honderden watervogels en er liepen ook grote runderen.
SPROOKJE? Nee hoor in tegendeel. Het bestaat echt!

In ons kleine kikkerlandje, midden in het Haringvliet ligt een klein eiland waar de natuur vrij spel heeft en kinderen vrij kunnen spelen. Dit prachtige eiland heet TIENGEMETEN en is een oase van rust onder de "rookpluimen" van Rotterdam.
Hier is het nog echt genieten van de natuur en de kids kunnen er naar hartelust spelen. Zo ook Dion en Rian die samen met Angela en ondergetekende vanuit het zuiden des lands hebben mogen ervaren. Na een autorit van 2,5 uur kwamen we Nieuwendijk aan alwaar we met de kleine boot de overtocht naar het eiland maakten. Rian wilde al meteen op het hoogste punt van de boot dus klommen we op het bovenste dek en namen direct achter de stuurhut plaats. Met het vertrek van de boot nam gaande weg de tocht de smile op de gezichten van de jongens toe. Ze keken hun ogen uit net als ons.
 De zon was nog klimmende waardoor het licht prachtig werd weerkaarts door het water van het Haringvliet. Na een tochtje van ongeveer tien minuten meerden we aan bij het eiland. Van hieruit was het een kattensprongetje naar het bezoekerscentrum van natuurmonumenten. Dit is gevestigd in een grote prachtige oude schuur waarin ook een interactieve tentoonstelling over het eiland te zien is. De jongens vermaakten zich met de tentoonstelling terwijl wij toe waren aan een kop koffie in de aanwezige koffiehoek.

 

Nadat we de koffie ophadden en de jongens toch echt wel buiten wilden spelen, vertrokken we via de dijk richting speelland. Nauwelijks op de dijk riep Rian enthousiast:"Pappa kijk, schotse hooglanders". Ja daar stonden inderdaad een aantal hooglanders. Rian had die nog fris in het geheugen van ons "langharig tuig" avontuur. Na een korte wandeltocht bereikten we speelland. We kregen kort uitleg van een medewerker en de jongens mochten een schep lenen die voor de kinderen beschikbaar worden gesteld. Eenmaal voorzien van alle benodigdheden waren de jongens al helemaal in hun spel. Terwijl Angela en ik nog een leuk plekje zochten om te zitten en onze spullen neer te leggen waren de jongens al met een vlot te water. Heerlijk om te zien hoe de jongens zich vermaakten.

Intussen begon ook de zon zich een weg te banen door de dikke wolken en het zag erna uit dat de zon het gevecht in de lucht steeds meer ging winnen. De zonnestralen warmden ons op en de kinderen leken steeds uitbundiger te spelen. Ook de bloemen en planten leken op te fleuren door de zon en kregen steeds meer visite van allerlei gevleugelde insecten. Ook de kikkers lieten van zich horen alsof ze boven de kinderen uit wilden komen.

 

Na een aantal uren spelen besloten we nog een wandeling te gaan maken om wat meer van het eiland te zien. Al gauw kregen we de weelde van dit eiland onder ogen. Een ongekend aantal watervogels zaten rustig te dobberen of naar eten te zoeken. Een enkele zat te rusten op de oever. Rian en Dion liepen al ruziënd mee, ze wilden allebei de verrekijker om de vogels wat dichterbij te kunnen zien. Nadat we een regeling hadden getroffen over het delen van de verrekijker keerde ook de rust binnen ons gezelschap weer terug en konden we weer de vogels lekker horen kwetteren. Op een prachtige uitzichtplek hebben we nog enkele minuten naar de vogels en de omgeving gekeken.

 

Helaas moesten we toch langzaam terug naar het bezoekerscentrum om het laatste veer naar het vaste land niet te missen. Als vier kleine kinderen gingen we met tegenzin richting aanlegplaats alwaar we onder het genot van een ijsje aan de kade stonden te wachten. De tocht verliep, passend met een langzaam ondergaande zon, vlot en al gauw zaten we weer in de auro voor de 2,5 uur durende thuisreis. Deze lange rit was meer dan de moeite waard want Tiengemeten is waarachting een schateiland.

 

 

 

Langharig tuig

Samen met Rian, mijn jongste zoon, vertrok ik op zondagmiddag 8 juli naar de Roode beek.
Dit is een waterloop welke ontspringt in de brunssummerheide en bestaat uit een aantal kleine zijbeken de Merkelbeeker beek (Merkelbeek), de Ruuscherbeek en de Duitse Rodebach. Een groot deel is overkluisd en vormt een van de drie belangrijkste beekdalen van limburg. Gelukkig is een gedeelte van de overkluisde beek in Schinveld weer blootgelegd zodat de beek weer zichtbaar is.
(Bron: wikipedia)
Dit grensoverschrijdende gebied vormt samen met de brunssummerheide en de schinveldse bossen een prachtig natuurgebied waar het goed toeven is.

Ons vertrekpunt is de Roode Beek in schinveld wat prachtig gelegen is aan de nieuwe visvijver.
Rian had al meteen oog voor de grote vissen en de vogels bij de vijver. Met name de jongen eendjes trokken zijn aandacht. Met een smile van oor tot oor genoot hij zichtbaar van de omgeving en de dieren. Nog voor we vertrokken kwam er een regenbui ons welkom heten in schinveld. Gelukkig konden we schuilen in de gezellige accomodatie bij de vijver die tevens dienst doet als info-centrum van het gebied bij de schinveldse bossen.
Uiteindelijk was de bui voorbij en intussen was de groep voor de excursie "langharig tuig" compleet. In een klein groepje van 7 à 8 man vertrokken we onderbegeleiding van een gids richting de bossen.
Rian was al meteen op zoek naar de hoofdpersonen van deze zoektocht. Overal waar hij maar keek zag hij bruine gestalten en riep daar loopt er een. Helaas bleek dit telkens vals alarm. De spanning nam een loopje met zijn verbeelding. Tjonge nu maar hopen dat we ze echt te zien krijgen. Wat zou dat een teleurstelling voor hem zijn.
Gelukkig werd zijn aandacht al vlug afgeleid door de gids. "Van wie zijn deze sporen", vroeg ze aan Rian. Een koe riep hij enthousiast. Ja ze waren dicht in de buurt volgens de gids. En ja hoor, honderd meter verderop lagen ze rustig te grazen. Niet lang daarna stonden wij oog in oog met de SCHOTSE HOOGLANDERS.
De ogen van Rian werden alsmaar groter. "Wat zijn ze groot", fluisterde hij. Inderdaad, wat een imposante verschijning met hun enorme horens.
Op nog geen vijftien meter van ons vandaan lagen ze rustig te herkauwen en keken ons ongestoord aan. Dichterbij was niet mogelijk want het zijn en blijven wilde dieren. Zeker omdat er ook kalveren bij waren zou dat zeer gevaarlijk zijn. Zonder gids waren wij ook nooit zo dichtbij gegaan. Rian en ik waren in onze nopjes en na een kwartiertje vervolgden wij onze weg door de schinveldse bossen.
Dat het een grensoverschrijdend natuurgebied is werd al snel duidelijk want na enkele minuten wandelen stonden we bij de grensovergang van duitsland. Prachtig hoe de natuur zich niets aantrekt van onze denkbeeldige grenzen.
Helaas voor Rian kwamen we geen hooglanders meer tegen maar de natuur was er niet minder mooi om. Door de grote hoeveelheid regen van de afgelopen dagen waren de wijngaardslakken in grote getalen aanwezig
Ons avontuur zat er bijna op rest nog dat de weergoden ons toch nog even een flinke douche trakteerden. Gelukkig waren we goed voorbereid en bleef ons een nat pak bespaard. De voeten kwamen er iets minder gunstig vanaf.
Rian kon er wel om lachen en vond de waterplassen zeer aantrekkelijk. Bij ons beginpunt bedankten wij de gids, en zij ons voor de aandacht, en namen we afscheid van elkaar.
Weer een prachtig avontuur en herinnering rijker vertelde Rian die avond voor het slapen gaan nog enthousiast over zijn ontmoeting met dit "langharig tuig".

Oehoe-vallei Maastricht

Op zaterdag 11 augustus vertrok ik vol goede moed samen met  Angela richting Maastricht.

We gingen iets bijzonders doen namelijk op zoek naar de oehoe in de oehoe vallei in Maastricht.

Met het zonnetje aan een hemelsblauwe lucht kwamen we met een rugzak met drinken en bewapent met een camera en een kleine verrekijker aan in de ENCI-groeve.

Het was uiteindelijk een grote kleurrijke groep die onder begeleiding van 4 gidsen gezamenlijk door de ENCI-groeve trok om uiteindelijk de oehoe vallei te bereiken. Na een korte wandeling waarbij de gidsen info- en spelregels meedeelden kwamen we aan bij de rotswanden waar de oehoe verblijft.

Het was een prachtig gezicht zoals de hele groep met hun verrekijkers en camera’s de rotswanden afspeurden.

Helaas bleek toch redelijk snel dat de oehoe blijkbaar iets anders in de agenda had staan. Hij was namelijk in geen velden of wegen te bekennen. Wel ontdekte een oplettende vogelaar dat we niet alleen in de vallei waren en dat diegene ons heel aandachtig maar goed beschut in de gaten hield.

Reinaert keek liggend, met zijn hoofd rustend op een kleine rotsblok, vanaf de rotswand op ons neer.
Toch was het daarna nog een hele klus voordat iedereen deze sluwe vos in zijn of haar vizier had.
Uiteindelijk zijn we de vallei wat verder gaan verkennen en mochten een weelde aan vlinders en vooral aan planten aanschouwen.

Met een zonnebrand en een geweldige wandeling rijker keerden we terug bij ons beginpunt waar de gidsen nog wat informatie gaven en afscheid namen. Ondanks dat de oehoe geen thuis gaf was het een heerlijke dag die zeer de moeite waard is. Ik ga zeker nog een keer in de hoop de oehoe dan wel te zien.

Na afloop heb ik ook het boek “de uilenvlucht” van Roland Mans aangeschaft. Ik ben zelf alles behalve een fanatieke lezer maar dit boek heb ik in een adem uitgelezen. Het is een spannend boek waarin de oehoe vallei en ook de oehoe een belangrijke rol spelen. Een aanrader zeker voor de jeugd.

Mocht iemand binnenkort deze excursie ook maken en je ziet de oehoe geef Lev dan een knipoog van mij.