Speurtocht

De natuur is altijd al een passie van mij geweest en sinds twee jaar heb ik deze passie weer terug.
Zolang als ik me kan herinneren heb ik lange wandeltochten met mijn vader, soms samen met mijn broertje en meestal met de jongste broer van mijn vader, gemaakt waarbij ik de liefde voor de natuur met de paplepel heb gekregen. Begonnen zijn deze tochten in de buurt waar ik ben opgegroeid.

de "drie"bomen

Het dichtst bij was het Rimburgse bos wat nog steeds veel voor mij betekent en waar ik ook nog af en toe kom. Hier staat een boom die een speciale betekenis voor me heeft. Het is een boom die in drieën is gesplitst en uitgegroeid. Ik kan me niet meer herinneren hoe het precies is gekomen. Was het nu dat mijn vader dit zelf vertelde of is mijn jeugdige fantasie op hol geslagen? In mijn herinnering stond deze voor mijn vader symbool voor zijn drie kinderen, mijn zus mijn broer en ik. Vandaag vertegenwoordigt deze boom mijn drie jongens, Dion Milan en Rian. Mooi zoals deze boom onderin een één geheel vormt en verder naar boven steeds verder uit elkaar gaat, het onbekende tegemoet. Dit is ook een beetje de weergave van de onderlinge band tussen mijn zus, broer en ik. Vroeger een geheel omdat we in een huis verbleven en naar gelang de jaren verstreken groeiden we toch enigszins uit elkaar en ging een ieder zijn eigen weg. Net zoals de "drie" bomen ook uit elkaar groeien en elk apart de toekomst tegemoet gaan. Ondanks dat we verder van elkaar af zijn gaan wonen is de band en de wortel van ons nog steeds aanwezig. Nu zie ik dit langzaam gebeuren met mijn jongens, zij het met een verschil, hun ouders zijn niet meer samen. Hopelijk gaat hun band en wortel hierdoor niet verloren. Vreemd genoeg lijkt een aftakking van de boom zonder leven te zijn, zou dit iets te betekenen hebben.......?

Brunssummerheide

Ook de Brunssummerheide ken ik al vanaf mijn jongste kindjaren. Met name de rode beek waar we vroeger als kind speelden en waar nu de honden worden uitgelaten en eigenlijk geen speelplek meer is voor de kinderen. Ook onze dagtochten door de Ardennen en de Hooge Venen door weer en wind hebben zeker bijgedragen aan mijn liefde voor de natuur. Hieraan terug denkend komen veel mooie herinneringen boven. Zeker de lange tochten samen met mijn vader en zijn jongste broer spreken nog steeds tot de verbeelding.

Het valt misschien op dat ik over mijn vader in de verleden tijd spreek. Nee gelukkig leeft hij nog, echter onze lange wandeltochten van weleer zijn niet meer. Hier liggen diverse oorzaken aan ten grondslag. Ten eerste is natuurlijk het gaan leiden van mijn eigen leven, baan en stichten van een gezin een van de grootste oorzaken.

D'r Pap

Mijn tijd voor de natuur nam af en zorgde voor het "doven" van mijn passie voor de natuur. Verder is mijn vader momenteel op een leeftijd waarop hij mogelijk dit soort tochten niet meer zo goed aan zou kunnen. Het meest parten speelt hem toch zijn gezondheid. Altijd heeft hij al last gehad van verhoogde bloeddruk en suiker maar was hij verder gewoon actief. Een zwaar ongeluk waarbij hij al rijdend op z'n fiets, op de terugweg van z'n werk, werd gegrepen door een vrachtwagen heeft hem de mokerslag gegeven. Hierdoor is hij nooit meer de oude geworden. Lopen werd een steeds groter probleem en kan hij zich nu alleen nog maar voortbewegen met behulp van een scootmobiel. Zelf lopen kan hij alleen nog enkele meters. Als klap op de vuurpijl heeft hij naast zijn toenemende problemen met z'n suikerziekte ook nog de diagnose prostaatkanker gesteld gekregen....... Dat sloeg in als een bom.
Ik mis onze gezamenlijke tochten enorm ondanks zijn gemopper. Hij heeft me veel geleerd met als voornaamste les dat je eerbied moet hebben voor de natuur en alles wat er in leeft. Zorg voor de natuur en de natuur zorgt voor jou.

Nu ik een nieuw leven samen met een nieuwe liefde Angela ben begonnen, heb ik ook langzaam weer meer tijd voor andere zaken en is de passie voor de natuur weer helemaal terug. Soms tot vervelens toe voor mensen om mij heen. Dit uit zich door een lidmaatschap bij (na jaren weer) Natuurmonumenten, de vogelbescherming en Landschap VZW. Hoewel ik nog niet zoveel tijd er in kan steken als ik zou willen maak ik veel gebruik van social media als Facebook en Twitter om toch met natuur bezig te kunnen zijn. Met name dit laatste medium maakt dat ik met veel gelijk gestemden in contact kom. Hierbij leer ik elke dag weer nieuwe interessante dingen over flora en fauna en geniet ik van de vaak prachtige foto's.
Dit levert echter voor mij ook meteen een probleem op. Mijn interessegebied is zo groot dat ik verdrink in de hoeveelheid. Het beste zou zijn als ik me ergens op ging focussen zonder de rest uit het oog te verliezen, maar waarop? Helaas ben ik nog steeds aan het zoeken en twijfelen wat dat zou kunnen zijn.

Oerrr!

Het liefst zou ik iets willen doen waarbij ik jongeren mijn passie kan overbrengen voor de natuur. Iets als natuureducatie bijvoorbeeld. Gezien mijn geringe kennis brengt ook dit grote twijfels. Ben ik wel geschikt voor dit werk? Daarbij komt nog de vraag of dit ook te combineren is met mijn werk.
Gelukkig biedt ook hier social media een uitkomst. Mede dankzij Twitter ben ik in contact gekomen met een bijzondere natuurorganisatie: stichting ARK-natuur. De aantrekkingskracht van deze stichting komt vanuit hun pionierswerk. Zij maken veel nieuwe gebieden tot een geschikt natuurgebied waarin de natuur het veelal zelf moet doen. Ook hun instelling om back-to-basic te gaan en het terug leggen van grote kadavers om de grote aaseters weer terug te krijgen spreekt mij enorm. Dit alles doen zij in samenwerking met diverse andere (natuur)instellingen in binnen en buitenland. (zie www.dooddoetleven.nl )
Het blijkt dat deze organisatie ook veldlessen aan scholen verzorgt
niet zo gek ver van mijn woonplaats vandaan.. Ik hoop na een info-avond een manier te vinden om deze wens in vervulling te laten gaan zodanig dat ik dit toch kan combineren met mijn werk.
Mijn speurtocht naar een persoonlijke quest, bezig zijn met natuur door er van te genieten en er ook iets voor te kunnen betekenen, is begonnen. Zal ik mijn voldoening en mijn eigen ik hierin terugvinden? De tijd zal het leren.

Waar eindigt de quest?