Heide op z'n mooist

Bron: Wikipedia
 

Gisteravond al een voorproefje genomen op de vandaag geplande wandeling. Vreemd genoeg liepen we over een stuk heide waar, ondanks dat ik al jaren met regelmaat de brunssummerheide bezoek, ik nooit eerder ben geweest. Tijdens het kleine rondje in de avondzon werden we bij aankomst op de heide al begroet door het geklop van een grote bonte specht. Het leek wel alsof hij ons welkom wilde heten op deze mooie avond. Na wat speuren konden we hem uiteindelijk ook zien hoog in de boom. Enkele minuten later spreidde hij zijn vleugels en ook wij vervolgden ons pad. Tussen de graafgebieden van Sigrano door bereikten we uiteindelijk het gebied wat onder natuurmonumenten valt. Van hieruit vervolgden wij ons pad langs enkele akkers.

Bron: Wikipedia

Plotseling greep Angela mijn arm en fluisterde zacht:"Kijk eens links van je". Warempel daar stond een ree op de akker dicht naast de bosrand. Ze keek ons aan maar maakte geen aanstalte te vluchten. Verdorie had ik nu mijn camera maar meegenomen. Vlug met mijn mobieltje geprobeerd een foto te maken maar met de ondergaande zon is de qualiteit van het licht niet genoeg voor een goede foto. Wat een plaatje was het in het mooie avondrood. Ze bleef nog enkele minuten staan en het leek wel of ze twijfelde wat ze moest gaan doen. Uiteindelijk verkoos ze toch de veilige bosjes en verdween ze uit zicht. Ook wij keerden terug naar huis om vandaag te gaan genieten van de de heide.

Door het mooie weer was het behoorlijk druk op de heide. Zeker het bezoekerscentrum en de rode beek waren druk bezocht. Goed gemutst kozen wij toch meer voor de rustigere gebieden. Als snel konden we met eigen ogen aanschouwen hoe mooi de heide erbij lag. Door de zon werd het effect van de de paarse heide nog eens versterkt. Zelden heb ik de heide zo mooi gezien. Zover je kijken kon een prachtig paars tapijt met hier en daar een groen bosje.  Op de plekken waar geen mensen waren kon je het drukke gezoem van de diverse insecten goed horen. Ook de heerlijke geur van de bloeiende heide was goed waar te nemen. Angela en ik genoten zichtbaar van de pracht en de rust. Toch konden we de drukkere plekken niet helemaal vermeidden.

Vreemd genoeg groeit er een bijzonder plantje op een van de drukste plekken op deze heide. Zo druk dat de mensen er letterlijk over heen lopen en er zelfs op trappen zonder het op te merken. Het is een vleesetend plantje namelijk de zonnedauw. Zo mooi, zo klein en zo bijzonder. Ik vindt het dan ook zeer jammer dat maar weinig mensen oog hebben voor dit kleine natuurwonder.

We zijn toch maar snel weer een wat rustiger gebied gaan opzoeken en kwamen na enkele minuten uit bij een idyllisch plekje bij het moerasgebied. Langs een kleine helling lag een stukje open water omzoomd met riet. Hier maakten enkele libellen hun dansje en ik probeerde vergeefs deze op de gevoelige plaat vast te leggen. Na een tijdje kregen we gezelschap van een ouder koppeltje die elkaar voorzichtig de kleine helling afhielpen. Algauw begonnen ze met ons een gesprekje waarin ze te kennen gaven hier al jaren de vissen te komen voeren. Angela en ik genoten van dit taffereeltje. En waarempel de vissen lieten zich de stukjes brood goed smaken. De dame vertelde dat er gelukkig dit jaar weer kleine visjes waren. Vorig jaar bleek er namelijk helemaal geen in te zitten. Alle voorgaande jaren waren ze rijkelijk aanwezig maar om een reden, die zij niet wist, was er vorig jaar niets meer aanwezig. Helaas werd de rust en dit aandoenlijke plaatje wreed verstoord door een groepje mensen die het nodig vonden hun honden even los te laten. De twee collies sprongen uiteraard met veel plezier het water in en vermaakten zich prima. Het ouder koppeltje en wij stoorden ons echter uitermate aan deze verstoring van de rust. We besloten maar om verder te gaan en ook het ouder koppeltje vervolgde zichtbaar geïrriteerd hun pad. Jammer en dan te bedenken dat eerder deze week een hertenjong is doodgebeten op deze heide door een loslopende hond. Wat mij betreft mag er meer handhaving plaatsvinden op het ongeoorloofd los laten lopen van honden.

Aldus vervolgden wij onze weg als plots mijn aandacht wordt getrokken door een fladderende voorbijganger. Het bleek deze prachtige oranje vlinder te zijn die zowaar voor ons "rustig" ging poseren. Na een aantal mislukte foto's is het uiteindelijk gelukt hem goed op de foto te krijgen. Aangezien ik geen vlinderkenner ben heb ik moeten opzoeken wat voor soort het betreft. Als ik het goed heb gedaan zou het een gehakkelde aurelia moeten zijn en dan specifiek een vrouwtje. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er nog niet eerder van had gehoord maar het is toch een prachtige vlinder.

Het werd langzaam tijd huiswaarts te keren en we slenterden terug richting parkeerplaats. Nog een paar keer keken we om en met een laatste blik over de prachtige heide, zachtjes belicht door een langzaam ondergaande zon, verlieten wij dit mooie natuurgebied.